Heleen, 13 november 2011
Canada , Toronto 12°

Roadtrip Canada en Toronto

De tijd is voorbij gevlogen: morgen gaan we alweer naar huis... Wat hebben we gedaan sinds mijn laatste post, twee weken geleden? Die week zijn we dus tot zaterdag in Halifax gebleven. Vrijdag hebben we het Canadian Museum of Immigration at Pier 21 bezocht. Dat was heel indrukwekkend. Het museum was toonde vooral verhalen van immigranten en wilde je laten ervaren wat het betekent om te emigreren, in tegenstelling tot het museum in New York, dat vooral veel feitelijke informatie verschafte. Erg interessant om te zien dat veel Nederlanders hierheen zijn geëmigreerd. Als mijn opa ooit had bedacht om na de oorlog naar Canada te emigreren, was ik hier nooit geweest, zeg maar.

Zaterdag (9 dagen geleden) hebben we, na een bezoek aan een lokale markt waar we weer wat snuisterijtjes in hebben geslagen, met Gisela en Neil afscheid genomen van Yanna (hun dochter) en begon onze roadtrip met als eindbestemming: Toronto. Gisela en Neil hadden vooral lokale wegen uitgezocht om naar Toronto te reizen, zodat we vrij veel van Canada en de VS zouden zien. Zaterdag eindigde onze reis in St. Andrews, Canada, een kustplaatsje vlak voor de grens met de VS. We wilden niet in het donker rijden, dus vóór zonsondergang hadden we al een pittoresk hotelletje gevonden met kamers die allen uitkeken op de zee. Hoe romantisch! We aten die avond Sheperd's Pie (een typisch Engels gerecht, zie hier de gevolgen van de geëmigreerden) en luisterden naar een volkszanger waar ik zelfs nog een cd van gekocht heb. Hij heeft 'm zelfs voor mij gesigneerd! Woehoe!

De dag erna zijn we door Maine gereden, je weet wel, die Amerikaanse staat waar zo'n beetje alle boeken van Stephen King zich afspelen. En ja, die staat was best creepy: veel bomen langs de weg met ertussen een aantal vervallen houten huisjes, met allemaal troep en metalen onderdelen er omheen, mensen die je soms wat vervreemd aankeken. Kortom, ik begreep best dat Stephen deze staat had uitgekozen als decor voor zijn angstaanjagende boeken, het was weer een bijzondere ervaring. We eindigden vandaag gelukkig niet in Maine maar in Gorham, New Hampshire, omdat we nu zeker niet in het donker wilden rijden: overal stonden grote borden met 'Brake for moose, it could save your life!' oftewel 'Rem voor rendieren, dat kan je leven redden'. Daar zijn onze Veluwse herten niets bij... Gorham was ook een apart dorpje. We hadden een motel zoals je in films altijd ziet: allemaal appartementjes naast elkaar op de begane grond. We hebben de avond afgesloten met een potje Scrabble in het Engels (omdat het Nederlands van Neil en Gisela wat te wensen overliet ), maar wat ons helemaal niet slecht afging!

De dag erna vertrokken we vroeg en ontbeten we in The Skinny Pancake (die naam vergeet ik niet weer ) in Montpelier, Vermont. We hebben nog een kleine stadswandeling gedaan, Montpelier is een mooi dorpje met een prachtig State House: een parlementsgebouw met een gouden koepel dat in de verre omtrek te zien is. Het is tevens de staatshoofdstad met het kleinste aantal inwoners in de VS (ongeveer 8000) en de enige staatshoofdstad zonder McDonalds :-P Ik heb er in elk geval een goedkope skibroek gescoord, die ik komend voorjaar goed kan gebruiken! En toen kwam het hoogtepunt van deze dag, zo niet van deze trip: een bezoek aan de Ben & Jerry's Ice Cream Factory in Waterbury, Vermont! Ik had gevraagd of we daarbij in de buurt kwamen, omdat ik Vermont alleen van B&J's ijs ken. En zowaar, dat kon en ja, ook Neil en Gisela waren weg van zowel het ijs als de bedrijfsfilosofie. B&J's maken niet alleen superlekker en verantwoord ijs (waarbij ze ook samenwerken met Nederlandse boeren! #proud), maar willen daarmee ook wat teruggeven aan de maatschappij. Ze geven een deel van de winst aan goede doelen, hebben af en toe 'Free Cone Day' waarbij iedereen gratis ijs krijgt (dit jaar nog in Groningen) en hebben als slogan: 'If it's not fun, why do it?'. Ik was al fan, maar dit werd bij ons bezoek nog versterkt, we kregen een rondleiding in de fabriek en na afloop een heerlijk ijsje in de smaak 'The Americone Dream'. Overal waren de letters en koeien van B&J te zien, heel leuk (we zagen bijvoorbeeld een filmpje over de historie van B&J, die zij 'moovie' noemen, als in: moooo (koeiengeloei)). B&J's willen per 2013 volledig Fair Trade zijn, ik ben dus mijn leven lang fan! En ook realiseerde ik mij hoe gaaf dit is, dat wij dit naast alle andere leuke dingen die we doen, ook nog mogen meemaken!
De dag eindigde in Malone, New York (de staat NY dus), waar we een vriendelijk motelletje verkozen boven een schimmig motelletje waarvan de eigenaar grapte dat deze kamers zeker eens per jaar werden schoongemaakt. Ook al was het een grapje, het gaf te denken... De dag werd afgesloten met een wandeling langs het plaatselijke bejaardenoord waar we de bejaarden met onze zaklamp vast een hartverzakking hebben bezord en hebben daarna nog een potje Scrabble in het Engels gespeeld.

Op onze laatste reisdag moesten we vooral veel kilometers maken, omdat we tot dan toe rustig aan hadden gedaan en overal de tijd voor hadden genomen. We hadden gelukkig nog vrij veel gele en oranje bladeren aan bomen gezien, wat de trip tot een hele mooie maakte: we hebben nog een staartje gezien van de beroemde Indian Summer. De ferry bracht ons van het Amerikaanse naar het Canadese vaste land. En aan het eind van afgelopen dinsdag kwamen we veilig aan in Elora, Ontario, bij het huis van Gisela en Neil. We hadden bijna 2000 kilometer afgelegd. En daar zagen we eindelijk wat voor prachtige dingen ze maken (ze maken glazen kunstwerken: www.hanscombglass.com), heel leuk om dit nu eens in het echt te zien!
De woensdag hebben we lekker uitgeslapen en op ons dooie gemakje rustig het dorpje verkend. Ik ben zelfs nog even naar de plaatselijke kapper geweest, waarna we (ik op m'n hakken omdat ik wel weer eens wat anders aan m'n voeten wilde :-P) in de stromende regen de plaatselijke 'gorge' hebben bewonderd. Toen was het wel weer mooi geweest en zijn we naar 'huis' gegaan.

Donderdag zijn we met de auto van Neil en Gisela naar de Niagara Falls gereden: de wereldberoemde meterslange watervallen. De weg erheen was heel relaxed: leuk om hier zelf eens te rijden en de omgeving te zien. We kwamen zelfs 'Schram Road' tegen, jeeej! De watervallen waren heel indrukwekkend om te zien. Rustig ook, omdat het toeristenseizoen achter de rug was. Het stadje wat bij de Falls hoort, is een soort mini-Las-Vegas, echt heel erg: motelletjes met hartvormige baden en bedden en heel veel souvenirwinkels en casino's. Wat men al niet kan verpesten bij natuurschoon. We waren blij dat we de Falls niet in het hoogseizoen bezochten, pfieuw! Na een lange terugrit (het kaartlezen ging prima, totdat we bijna op de plaats van bestemming waren, toen raakten we de weg steeds kwijt), kwamen we gelukkig weer veilig aan in Elora. Daar hebben we 's avonds nog gebadmintond met Gisela, Neil en nog wat andere sportievelingen, echt heel lekker om weer eens wat lichaamsbeweging te hebben (al hebben we wat kilometers afgelopen, dat is toch anders). Het badmintonnen ging ook helemaal niet slecht! En daarna hebben we nog een afzakkertje genomen in de Goofy Newfy, een lokaal barretje waar Chelsey werkte, een vriendinnetje van Imke (de andere dochter van Gisela en Neil) die we in Thailand ook hadden leren kennen. Het was superleuk haar ook weer even te spreken. Moe maar voldaan zijn we die avond naar bed gegaan.

Vrijdagochtend hebben we afscheid genomen van Neil en Gisela. Jammer dat we hen moesten verlaten: het was zo leuk geweest met z'n vieren. Het reizen was prima gegaan, we waren prima op elkaar ingespeeld en zaten over het algemeen op dezelfde golflengte. We zijn met de trein naar Toronto gereisd: onze laatste dagen waren ingegaan. We hadden via Hotwire.com voor een vriendenprijsje een kamer geboekt in het Sheraton Hotel in hartje Toronto, een groot en luxe hotel, waar we een prima kamer kregen op de 8e verdieping met vrij uitzicht over de skyline van Toronto. Cool! 11/11/11/ was Remembrance Day, een soort bevrijdingsdag/dodenherdenking die ook in de UK gevierd wordt (daarom dragen veel mensen een rode klaproos-speld op hun jas, uit eerbied aan alle slachtoffers. Ik had er ook eentje aangeschaft, vond ik wel zo netjes). We hebben zelfs nog een kranslegging uit ons raam kunnen zien en ook een deel van het officiële gedeelte op tv gezien. Deze dag hebben we daarna vooral relaxed doorgebracht met een wandeling door het centrum en wat gewinkel. In de avond hadden we afgesproken met Imke, die we in Thailand voor het laatst live hadden gezien. We aten pad thai in de bar waar zij werkte, en zijn nog met haar meegegaan naar haar nieuwe appartement, omdat ze daar haar nieuwe contract moest tekenen. Ze was blij dat wij meewaren, zodat wij nog wat lastige vragen aan haar nieuwe huisbaas konden stellen. Zo leuk om haar ook weer even van dichtbij mee te maken! Die meiden waren niets veranderd: ze hadden nog steeds paars en roodroze haar, jong (begin 20) en vol energie. En ze wilden beiden vooral weer op reis.

Gisteren hebben we de CN Tower bezocht: een van de hoogste tv-torens ter wereld en vooral ook een toeristentrekpleister. We zijn tot 447 meter hoog de toren opgeweest, wederom heel indrukwekkend, mede omdat het zulk zonnig weer was en je dus heel ver kon kijken. De Niagara Falls konden we net niet zien, maar dat schijnt met mooi weer wel te kunnen! We zijn daarna naar de St. Lawrence Market gewandeld in het oudere deel van Toronto. We kwamen weer een flatiron building tegen (zo'n strijkijzer-gebouw) en zagen onderweg vooral veel wolkenkrabbers. Toronto is veel rustiger en een stukje kleiner, maar heeft best wat weg van New York. Ook hebben de taxi's hier alle kleuren van de regenboog, en zijn ze dus niet allemaal geel (bijvoorbeeld). Ook in Toronto is de Occupy-beweging neergestreken, onze trip had dat wel als thema mee kunnen krijgen! We zagen wederom een prachtige kerk van binnen. En toen was het tijd om de trein te nemen naar Oakville, om te gaan eten bij Elisabeth en Walter en hun dochter Isabel. Hoe toevallig: Elisabeth is de zus van Johan (goede vriend van mij), die een paar maanden geleden hierheen geëmigreerd is. En daar waren we dus uitgenodigd. Het was heel gezellig en ook leuk om weer eens Nederlands te spreken, we waren het bijna verleerd, haha! We hebben nog wat Canadese souvenirs meegekregen en hebben een hele leuke avond gehad.

Vandaag hebben we nog wat gewinkeld in een enorme mall (Eaton Centre) en we zijn nog door China Town gewandeld met de gezellige Kensington Market. Morgen gaan we nog even naar het Bata Shoe Museum - onze laatste culturele bezigheid - en dan vliegen we alweer naar huis! We merken wel dat we een beetje uitgekeken en uitgereisd zijn. Moe van alle indrukken vinden we het stiekum niet zo heel erg om weer naar huis te gaan, maar natuurlijk is het wel jammer dat we straks weer 'gewoon' aan het werk moeten en dat het gewone leven weer begint. We zijn door alle aangeklede gebouwen en lampjes wel helemaal in kerststemming, dus daar moeten we in Nederland nog even aan werken, aangezien we eerst nog Sinterklaas vieren. Halloween was leuk, maar daarna gaat iedereen hier dus gelijk aan de slag om z'n huis c.q. winkel kerstklaar te maken, want voordat je het weet is het hier zulk winters weer dat je daar niet meer aan toekomt!
Wij gaan nu in elk geval onze tas pakken en hopen dat het meevalt met de kilo's(!), de reis en de jetlag. Woensdag moeten we namelijk beide weer aan het werk, zucht... Het voelt alsof we maanden zijn weggeweest, dus hopelijk tot gauw!

Heleen in Canada bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl